koor16banner
schaduwhome

Welkom bij Ars Vocalis               


  

tarabucoq                                                           

Over het jubileumconcert, uitgevoerd op 2 en 10 november te Voorburg respectievelijk Delft schreef een bezoeker de volgende recensie:

 

Todo 60

 

60 jaar Ars Vocalis! Trouwe concertgangers, aanhangers en vrienden van Ars Vocalis vertrouwden er sowieso al weer op dat Ars Vocalis een buitengewoon programma zouden hebben voorbereid om dit te vieren. Maar zou Ars Vocalis de lat nog weer hoger kunnen leggen? Dit bleek inderdaad het geval. Het jubileumconcert ‘Todo este campo es mio’ - geschoeid op Latijns-Amerikaanse muziek werd - werd twee keer uitgevoerd voor een goed gevulde zaal; eerst in Voorburg en daarna in Delft zelf. Het programmaboekje voor dit concert gaf meteen al aan dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Het was niet alleen erg informatief, maar met alle zangteksten, afbeeldingen, foto’s en strakke opmaak in kleur was het een eerste visitekaartje dat veel bezoekers thuis zullen bewaren als warme herinnering. Conclusie na afloop van beide concerten: de verwachtingen werden ruimschoots overtroffen. Het publiek stond aan het slot figuurlijk op de banken!

 

Het eerste nummer – Iyai Jesucristo - werd door het koor gezongen terwijl het opkwam naar het podium. Een kunst apart die Ars Vocalis vaker praktiseert en inmiddels prima beheerst. Ook de vier werken daarna werden gezongen zonder enige begeleiding wat maakt dat alle stemsoorten hun kwaliteit moesten bewijzen zonder zich te kunnen verstoppen achter de muziek. Door de bank genomen ging dat prima, ook al hielden de tenoren soms heel charmant een eigen ritme aan met nauwelijks afbreuk aan het geheel. Achtereenvolgens kon het publiek genieten van Tristis est anima mea van componist Gutierrez de Padilla, Cui luna, sol et omina van Capillas en de prachtige Serenata para la tierra de uno van componiste Walsh waarin zo smartelijk tot uitdrukking wordt gebracht hoe destijds - en misschien nu ook nog wel - afkeer en liefde voor het land Argentinië om elkaar wedijveren. Het is in dit nummer dat voor het eerst het woord ‘corazon’ (hart) gezongen werd, daarna zou het nog een aantal keren terugkeren. Helemaal Zuid-Amerikaans natuurlijk of toch niet? Ars Vocalis zong in ieder geval ook vanuit het hart, maar soms leek de Spaanse uitspraak van het koor wel een beetje op wat je hoort van Nederlanders die aan de Spaanse costa’s overwinteren. Desondanks, Ars Vocalis zong alles gloedvol en met bezieling dat het publiek zich bijna in Zuid-Amerika waande. Trouwens, de prachtige banieren die koorlid Ed de Bruijne voor deze gelegenheid had geschilderd en het dozijn gitaren op het podium, droegen daaraan ook zeer beslist mee.

 

Na Caramelo Profundo van Cassaza klonk het vrolijke Yambabo van Rincon met trommelbegeleiding van Tio Mardianto, in het dagelijks leven timmerman, maar nu voor het eerst aan het werk met een klassiek koor. Met hem had Ars Vocalis de slag te pakken! Hierna kon het koor even op adem komen want instrumentale muziek nam het stokje over. Het ensemble Criollo bestaat uit vier professionele musici uit Zuid-Amerika en Nederland dat zich al jarenlang inzet voor het stilistische verantwoord uitvoeren van Zuid-Amerikaanse muziek. Na drie prima uitgevoerde werken ging het concert van Ars Vocalis verder met Milonga en ay amor van Piazzolla. Het publiek kreeg er anders dan Maxima geen tranen van in de ogen, daarvoor was de uitvoering net iets te ongemakkelijk. Maar daarna ging het weer crescendo met Todo este campo es mio – dit veld is helemaal van mij – van Diaz Marquez, Als de vlinder uit dit stuk die losjes fladdert over het veld, zo onbevangen en gevoelig zong Ars Vocalis dit prachtige werk. Dit niveau werd vastgehouden in Indiana van Guastavino, daarbij geholpen door de begeleiding van Fred Abbingh op accordeon en piano. Met name het eerste van de drie delen Quien fuera como el jazmin werd heel zuiver en gevoelig gezongen. De recensent noteerde: dit is Ars Vocalis op zijn best’.

 

Het breed gedragen gevoel van de bezoekers voor het vervolg van het concert na de pauze was: dit smaakt naar meer! En daarin werd echt helemaal niemand teleurgesteld. Eerst werden de concertgangers weer opgewarmd door het ensemble Criollo dat als geen ander Zuid-Amerikaanse melancholie weet te vermengen met liefde, passie en hartstocht. Op de achtergrond dansten twee paren op les bij MiraTango uit Zoetermeer op geheel eigen wijze de tango.

 

En toen kon het pas echt goed los met een bekende publieksfavoriet; de Misa Criolla van Ariel Ramirez. Al bij de kassa verklapte een van de bezoekers dat zij dit stuk ook graag op haar eigen begrafenis wilde afspelen, de CD had ze al. Hierop kreeg ze het snedige advies kreeg om vandaag dan maar flink te genieten, omdat ze het tijdens de begrafenis toch echt niet zelf zou kunnen horen. Speciaal voor deze ene en ook voor alle andere betalende bezoekers ging Ars Vocalis , enthousiast ondersteund door Criollo, helemaal los. De Argentijnse gasttenor was trouwens ook al een voltreffer. Emilio Aguilar vulde de ruimte met zijn prachtige volle stem die helemaal paste met het strijdvaardige karakter van de muziek. De afspraak leek te zijn gemaakt dat het koor niet al veel mee zou moeten deinen met deze ritmische muziek, maar het had ook weer niet misstaan als Ars Vocalis dat wel had gedaan. Wat een feest in de kerk! De Misa Criolla kenmerkt zich door tal van belangrijke Argentijnse ritme. Een voorbeeld daarvan is het Carnavalito dat Ramirez gebruikt in het Gloria. Ook typisch Argentijns is de Chacarera; een van de meest beroemde dansen die in dit land overal en vaker wordt gedanst dan de tango. Deze dans vormt de basis voor het Credo. De mis eindigt daarna met het prachtige Agnus Dei. Het gloria werd als toegift nog een keer uitgevoerd waarna het gezellig borrelen en napraten in de foyer was.

 

Eduard Dame